Poezja metafizyczna
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Nurt polskiej poezji metafizycznej reprezentują między innymi Zbigniew Herbert, Ryszard Krynicki, Adam Zagajewski, Anna Kamieńska, Jan Polkowski czy Czesław Miłosz.

W twórczości tego ostatniego, prócz wątków politycznych i wojennych, poświęconych tradycji (pojmowanej przede wszystkim jako więź z pochodzeniem, z przeszłością), widać także – jeśli nie przede wszystkim - opinie o charakterze moralnym, kontemplację przemijania, zachwycenie pięknem otoczenia, widać ślady poszukiwań intelektualnych, dowody podejmowanych ciągle prób scalenia i odbudowania własnego, zniszczonego wojennymi doświadczeniami, światopoglądu. Jak trafnie zauważa Anna Nasiłowska w podręczniku szkolnym Literatura współczesna (Warszawa 2002):
Przede wszystkim stara się jednak Miłosz zarysować własny światopogląd i własną wizję człowieka, co widać w tomach esejów; Widzenia nad zatoką San Francisco (1969), Prywatne obowiązki (1972) czy Ziemia Ulro (1977).


Nurt intelektualny w poezji Czesława Miłosza jest odważny w swoim przesłaniu. Poeta nie bał się pokazać historii najnowszej, zdominowanej przez osiągnięcia fizyki i techniki najnowszej generacji, jako lat dehumanizacji człowieka, rozejścia się w różne strony dogmatu naukowego i religijnego, zatarcia się emocjonalności metafizycznej oraz spłycenia rzeczywistości.

Miłosz w swoich intelektualnych esejach, nawiązujących do dorobku filozofów metafizycznych minionych epok - Emanuela Swedenborga i Williama Blake’a, postulował zatem konieczność odbudowania zdolności przeżywania podstawowych uczuć, odebranej podczas wojny i w czasie komunizmu. Tylko osiągniecie tego celu, pisał, umożliwi człowiekowi poszukiwanie odpowiedzi na odwieczne pytania o genezę zła, rolę kłamstwa czy własnego jestestwa.




  Dowiedz się więcej
1  Streszczenie Kamieni na szaniec
2  „Kamień na kamieniu” - problematyka
3  Streszczenie Dywizjonu 303



Komentarze
artykuł / utwór: Poezja metafizyczna






    Tagi: