Polski malarz i grafik urodził się 24 lutego 1929 roku w Sanoku, a zmarł 22 lutego 2005 roku w Warszawie. W 1952 roku ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. W połowie lat pięćdziesiątych powrócił do rodzinnego Sanoka. Pierwszym medium artystycznym w życiu Beksińskiego była fotografia. Jednak to dzięki rysunkowi i malarstwu, a także rzeźbie zyskał sławę w Polsce i na świecie.

Pierwszym znaczącym sukcesem w karierze Beksińskiego była wystawa zorganizowana przez Janusza Boguckiego w warszawskiej Starej Pomarańczarni w 1964 roku. Wszystkie pokazane na niej prace zostały natychmiast sprzedane. W latach osiemdziesiątych malarz przeniósł się z rodziną do Warszawy. W 1997 roku rozpoczął się „romans” Beksińskiego z grafiką komputerową. Dzięki cyfrowym fotomontażom stał się jednym z najbardziej znanych polskich twórców w kraju i na świecie.

Z fotografii artystycznej Beksińskiego emanuje dynamika. Zdjęcia wykonane przez początkującego artystę przedstawiają nie tylko absurdy życia w komunistycznym państwie, ale znajdują się wśród nich foto-reportaże, a także eksperymenty twórcze zbliżone do ekspresjonizmu czy surrealizmu. Ograniczenia fotografii zaczęły szybko doskwierać młodemu Beksińskiemu. Dlatego też zainteresował się rysunkiem i malarstwem, które obalały wszelkie granice, jakie stawiał przed nim aparat.

Samodzielnie wykształcił oryginalny styl. W 1956 roku był zafascynowany sztuką abstrakcyjną. Tworzył nie tylko za pomocą specyficznych kolorów, ale i na niespotykanych płaszczyznach. Płótna jego obrazów pokryte były częściowo gipsem, ukazywały jego zainteresowanie eksperymentami z warstwami dzieła.

Silną inspiracją dla twórczości Beksińskiego była erotyka, nawet w przypadku dzieł abstrakcyjnych. Często w sowich pracach łączył wiele technik poczynając od rysunku ołówkiem czy węglem, poprzez monotypie, a kończąc na heliografie. Jak pisze Wiesław Banach, autor artykułu podsumowującego twórczość malarza i grafika:
W niektórych pracach kreska była cienka, delikatna, prawie niewidoczna w innych zaś rysunek stawał się niemalże monochromatycznym obrazem przestrzennym, światłocieniowym. Erupcja tematów, drastyczność przedstawień swoboda w podejściu do formy i kompozycji ukazały artystę, który nie daje się ograniczyć żadnymi barierami ani estetycznymi ani zwyczajowymi.
Beksiński pracował nad tym, by przelać na płótno obraz swojej podświadomości. Na tym etapie twórczości, nazywanym „okresem fantastycznym”, artysta przekonał się, że najlepszą metodą malarską pasującą do jego stylu jest używanie farby olejnej i płyty pilśniowej zamiast klasycznego płótna.

10 zdań, które pomogą Ci zatrzymać chłopaka przy sobie!                               
trajkotki.pl                                                    
                                                                                                   
strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka Niemców w dramacie Kruczkowskiego
2  „Ten obcy" - recenzja
3  Folwark zwierzęcy jako powieść parabola



Komentarze
artykuł / utwór: Zdzisław Beksiński




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: