Paryż - polska emigracja - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Paryż, obok Londynu, to główna siedziba polskiej powojennej emigracji. Zyskał takie miano dzięki skupieniu na swoim terenie ogromnej liczby uchodźców, rozbudzonym życiu polityczno-społecznemu oraz – jeśli nie głównie – za sprawą miesięcznika polityczno-literackiego „Kultura” założonego przez Jerzego Giedroycia (w latach 1941-1943 pracował w Wydziale Propagandy armii Andersa, a w okresie 1943-1947 w Ministerstwie Informacji Rządu Londyńskiego).

„Kultura” ukazała się pierwszy raz w 1947 roku w Rzymie, skąd przeniosła się do podparyskiej dzielnicy Maissons-Laffitte. Od 1948 ukazuje się regularnie (dziesięć numerów rocznie).

Prócz Giedroycia, współtworzyło ją wielu znakomitych literatów, między innymi Gustaw Herling-Grudziński.

Pismo zapisało się w historii polskiej literatury, miało i ma ogromny wpływ na kształt i dzieje literatury polskiej po II wojnie światowej, a dzięki działającemu przy niej Instytutowi Literackiemu i serii Biblioteka Kultury możliwe było wydanie blisko 450 tytułów książkowych z zakresu literatury artystycznej oraz historycznej(kilkadziesiąt numerów kwartalnika „Zeszyty Historyczne”) i politologicznej, zbieranie materiałów naukowych.

Powołana przez Giedroycia instytucja opublikowała utwory między innymi: Czesława Miłosza, Kazimierza Wierzyńskiego, Witolda Gombrowicza, Zygmunta Haupta, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Józefa Czapskiego, Józefa Łobodowskiego, Leszka Kołakowskiego, Melchiora Wańkowicza, Kazimierza Orłosia.

Instytut Literacki umożliwił również druk autorom pozostającym w kraju (między innymi Stanisławowi Barańczakowi, Ryszardowi Krynickiemu, Stefanowi Kisilewskiemu, Jerzemu Andrzejewskiemu) oraz przedruki z literatur obcych (np. Doktor Żywago Borysa Pasternaka, Archipelag Gułag Aleksandra Sołżenicyna, Człowieka zbuntowanego Alberta Camus, dzieła Raymonda Arona, Jamesa Burnhama, Nicoli Chiaromonte, Emila Ciorana, Thomasa S. Eliota, Jeanne Hersch, Arthura Koestlera, Curzio Malaparte, André Malraux, Osipa Mandelsztama, George’a Orwella, Andrieja Sacharowa, Olgi Scherer-Virskiej, Ignazia Silone’a, Andrieja Siniawskiego, Simone Weil).

Krąg współtworzących ją ludzi nastawił się po roku 1956 na współpracę z otoczeniem opozycyjnym w PRL-u. Jak pisze Bernadetta Żynis w swojej książce Ilustrowane dzieje literatury. Od antyku do współczesności (Bielsko-Biała 2003), podstawowym wyznacznikiem programu pisma i Instytutu był:

(…) realizm polityczny (polegający na odrzuceniu futurologicznego optymizmu, wg którego po rozbiciu faszystowskich Niemiec w Europie zostanie przywrócony międzywojenny porządek, a Polska odzyska pozycję i granice z tego okresu), walka o niezależność wobec oficjalnych instytucji polskiego życia politycznego i kulturalnego na emigracji (gł. wobec rządu londyńskiego), kreowanie suwerennej polskiej polityki wobec sąsiednich państw i narodowości oraz kierowanie działalności wydawniczej także do czytelnika krajowego, a nie ograniczenie się pisma i wydawnictwa tylko do odbiorców (i autorów) emigracyjnych.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  „Los utracony” - streszczenie
2  Geneza „Losu utraconego”
3  Nowa Fala (`68)



Komentarze: Paryż - polska emigracja

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: