Lektury   •   Analizy i interpretacje wierszy   •   Motywy literackie   •   Epoki                                                                                                          

Poezja emigracyjna

© - artykuł chroniony prawem autorskim - zasady korzystania

Nowości w klp.pl:



Polub nas na Facebooku:


Udostępnij artykuł:
Przykładem poety emigracyjnego, który po wybuchu II wojny światowej wybrał emigrację, jest między innymi Kazimierz Wierzyński. Decydując się na ten krok, nie przeczuwał wtedy, że tak bardzo odbije się on na jego twórczości, że od tej chwili nie będzie już potrafił pisać o stokrotkach czy podróżach, ponieważ na zawsze opanuje go tęsknota za ojczyzną i poczucie winy z powodu opuszczenia jej w najgorszym momencie.




- klp.pl bez reklam, 30 dni tylko 1,23 zł. Zamów teraz!

Jego twórczość z powodu emigracji przeszła znamienne przekształcenia. Gdy wybuchła wojna, został ewakuowany wraz z zespołem redakcyjnym „Gazety Polskiej” do Lwowa, skąd przedostał się do Francji, stamtąd do Portugalii i Brazylii, a następnie do USA, gdzie przez ponad 20 lat mieszkał w Sag Harbor - małej osadzie rybackiej na północnym wybrzeżu wyspy Long Island.

W kolejnych latach przebywał między innymi w Rzymie oraz w Londynie. W tym ostatnim zmarł, nie powróciwszy do kraju, w którym zaszły nieodwracalne zmiany.

Na ten los zdecydował się dlatego, że nie chciał przystać na obserwowaną w kraju potulność, przemoc, terror, nietolerancję, zakłamanie i obłudę. Będąc Żydem, nie chciał wyprzeć się swego pochodzenia, a panujące w Polsce przed i w czasie II wojny światowej antysemickie nastroje spowodowały, że - chcąc zachować niezależność i pozostać wiernym sobie - dokonał wyboru. Od chwili wyjazdu do Francji, a potem do Stanów Zjednoczonych, w jego życie wkradła się samotność, zapukało nieproszone poczucie wyobcowania, izolacji i emigracyjna nostalgia.

W latach 50. patriotyczne motywy wierszy wojennych zamienił na afirmację przyrody, sięgnął po wzorce balladowe, by w kolejnej dekadzie zainteresować się techniką wiersza wolnego, odejść od żywej emocjonalności i stać się bardzo refleksyjnym, zdystansowanym. Jego wiersze z okresu emigracji, zebrane między innymi w tomy Tkanka ziemi (1960), Kufer na  plecach (1964) i Sen mara (1969), zaczęła wypełniać zaduma nad losem XX- wiecznego tułacza, a w stosunku do kraju miłość ustąpiła ironii, czego przykładem jest tom Czarny polonez (1968), będący dowodem frustracji Polską czasów Gomułki i wyrażającym niechęć z powodu braku praworządności.

Nie oznacza to, że Wierzyński nie tęsknił za krajem. W wierszu Kufer opublikowanym w pierwszym zbiorku poetyckim poety - Wiosna i wino oraz w emigracyjnym Kufrze na  plecach (1964) poeta jawi się jako wygnaniec, tułacz, który cierpi z powodu tęsknoty za ojczyzną i wiedzie wędrowny żywot. O podróżach opowiada beznamiętnie i bezbarwnie:

strona:   - 1 -  - 2 - 
autor:

Karolina Marlęga -



Drukuj  Wersja do druku     Wyślij  Wyślij znajomemu   Wyślij Popraw/rozbuduj artykuł




Komentarze
artykuł / utwór: Poezja emigracyjna





    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     







    Matura i studia z klp.pl. Zobacz inne serwisy Kulturalnej Polski
    reklama, kontakt - Polityka cookies