Niezapomniane polskie komedie
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Komedie od zawsze stanowiły ważną część polskiej kinematografii. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych nie powstawało ich wiele. Jednak w połowie lat sześćdziesiątych nastąpił prawdziwy wysyp zabawnych filmów, dzięki którym takie nazwiska jak Bareja czy Chęciński na zawsze zapisały się w pamięci publiczności.
Trylogia Chęcińskiego: Sami swoi (1967 rok), Nie ma mocnych (1974 rok) i Kochaj albo rzuć (z 1977 roku) uchodzi dziś za klasykę polskiej komedii. Historia dwóch rodzin – Kargulów i Pawlaków – przesiedlonych na ziemie zachodnie z kresów doskonale obrazował charakter Polaków, którzy kochają się kłócić z sąsiadami, a tak naprawdę nie mogą bez nich żyć.

Za jedną z najlepszych polskich komedii uważa się Rejs Marka Piwowskiego z 1970 roku. Jak czytamy u Haltofa: Film zaskoczył polskich krytyków, a ich opinie były początkowo mocno podzielone. Dzisiaj jest to jeden z niewielu polskich filmów kultowych. Jest to paradokumentalna historia grupki ludzi przebywającej na pokładzie wiślanego promu „Dzierżyński”, który jest doskonała metaforą polskiego społeczeństwa. Obok aktorów zawodowych (Stanisław Tym, Zdzisław Maklakiewicz) pojawiło się w nim mnóstwo tak zwanych „naturszczyków”, wśród których prym wiódł niezapomniany Jan Himilsbach. Rejs odczytywać można jako satyrę Polski z czasów Gomułki, co najlepiej uwidocznia się w warstwie językowej dzieła (nowomowa).

Za najbardziej znanych reżyserów komediowych doby PRL-u uważa się dziś Stanisława Bareję i Juliusza Machulskiego. Twórczość tego pierwszego była jednak niedoceniana w momencie powstawania. Jego filmy uważano za zbyt kiczowate. Jednak po latach okazało się, że takie dzieła jak Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz (1978 rok) czy Miś (1981 rok) zawierają w sobie o wiele więcej historycznej prawdy, aniżeli filmy polityczne.

Inaczej wyglądała sytuacja drugiego twórcy. Machulski, który znany był publiczności głównie jako aktor, wyreżyserował między innymi takie przeboje kinowe jak Vabank (1982 rok), Vabank II (1985 rok), Seksmisję (1984 rok). Cechą jego komedii była fascynacja kinem zachodnim. Machulski odciął się niemal całkowicie od spraw politycznych i społecznych, tak popularnych w filmach z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, uciekając w świat humoru.

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Egzystencjalizm
2  Obozowa moralność w Innym świecie
3  Nawiązania do „Wesela” Wyspiańskiego w Szewcach



Komentarze
artykuł / utwór: Niezapomniane polskie komedie







    Tagi: